Ambtenaren klagen over geweld. De kaartjesknippers bij de Staatsspoorwegen, de baliemedewerker bij de Sociale Dienst en de wielklemmers van Stadstoezicht. Hun ‘klanten’ komen er soms met woorden alleen niet meer uit.
Natuurlijk ben ik tegen elke vorm van geweld, maar soms begrijp ik die ‘klanten’ wel. De menselijke maat is aardig zoek. Waarom zou een corrigerend tikje op zijn tijd dan niet mogen?

Mijn stad is opgedeeld in 15 hele kleine gehuchtjes met even zoveel Napoleons aan de leiding. Ook mijn Stadsdeel heeft zo’n Napoleon die de meest vreemde capriolen uithaalt. Wij wonen al jaren met plezier tegenover het Centraal Station. Meer dan een jaar lang nu bevolken Roemeense straatmuzikanten het stationsplein. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Vaak al om half acht ‘s ochtends. Het indringende gejammer is erger dan alle overlast van de bouw van de Noord-Zuid-lijn, verkeer, tams, treinen en dronken Engelse toeristen bij elkaar.

Er is een APV voor straatmuzikanten. De straatorkesten zijn in overtreding als ze langer dan 30 minuten spelen. Dan moeten ze stoppen met spelen. Dagelijks klagen bewoners en werkenden rond het Stationsplein via 0800-tuig. Dat helpt voor 5 minuten. De muzikanten weten precies wat artikel 2.16 van de APV inhoudt. Ze spelen niet langer dan 30 minuten op dezelfde plek. Vervolgens pakken zij hun spullen en verhuizen enkele meters en beginnen opnieuw of pauzeren 5 minuten en spelen opnieuw 30 minuten ‘Jingle Bells’. De Politie kan en mag er niets aan doen.

Iedereen erkent de overlast die als de pest door onze mooie stad gaat (en zelfs buiten Amsterdam kom je de Oost-Europese trekzakken en saxofoons tegen). De buurtregisseur is ook wanhopig. Het Amsterdamse Blauw op straat heeft immers wel wat beters te doen dat 10 keer per dag straatmuzikanten weg te moeten sturen.

Mag je dan niet verwachten dat de ambtenaren bij het stadsdeel of de gemeente iets tegen die overlast doen? Zo moeilijk is dat niet! Pas de APV aan. Simpele maatregelen als 30 minuten per dag op één plek spelen, maximaal 60 decibel of net als in Rotterdam alleen maar spelen met een vergunning. Hoe dom moet je zijn om dat niet te begrijpen.

Maar de brieven van bewoners worden niet beantwoord (zelfs niet bevestigd), mails raken zoek en verschuilen de ambtenaren zich achter een call center en hufterproof glas. Zelfs de gemeentelijke Ombudsman komt er op niet doorheen. Het aantal klachten over de ambtenaren bij de stadsdelen stijgt enorm. De Ombudsman erkent dat het Stadsdeel het niet goed doet, maar kan geen enkele sanctie opleggen. Egyptische toestanden!

Ik sta niet alleen in mijn kritiek. Op de website http://www.ipingdraaitdoor.nl/ hebben duizenden Amsterdammers hun beklag gedaan over de binnenstedelijke dictatuur. Het Parool staat vol met voorbeelden van de bestuurlijke onbekwaamheid van de stadsdeelbesturen en hun ambtenaren. Alleen juridisch geschoolde wetenschappelijke opgeleide burgers met een lange adem komen er nog wel eens doorheen.
Maar die zwakke oude oma of slecht Nederlands sprekende jonge allochtoon kunnen niet anders dan wanhopig worden van de onbegrijpelijke brieven, eindeloze procedures, de vele loketten en van-het-kastje-naar-de-muur antwoorden die ambtenaren hebben. Dan zou ik ook wel eens kunnen (door)slaan.

Op de rand van het jaar doe ik een pleidooi voor gepast zinvol geweld. Een klein corrigerend tikje dat moet toch kunnen! Even die loketbewoner wakker maken en hem of haar erop wijzen dat er aan de andere kant nog levende en weldenkende mensen zijn. Dat is pedagogisch verantwoord. Het is toch niet verboden om te leren?

Walther Ploos van Amstel.

p.s. Ik wil niet alle ambtenaren over een kam scheren…. ik bewonder de mensen van Stadstoezicht en Stadsreiniging die dagelijks op straat oog-in-oog staan met burgers en onze mooie stad veilig en schoon houden. Hulde!

Deze column werd ingezonden door Walther Ploos van Amstel. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›

Gerelateerde items